“κεριά”

 

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

 

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης – 1889

velas

 

Los días por venir se alzan ante nosotros
lo mismo que una hilera de velas encendidas,
doradas, cálidas, vivaces velas.

Los días que han pasado quedan atrás,
triste fila de velas apagadas;
aún echan humo las que están más cerca,
velas frías, gastadas y abatidas.

No quiero contemplarlas: me da pena su forma,
y también recordar su luz en el principio.
Yo miro hacia delante, a mis velas encendidas.

No quiero volverme y ver, con un escalofrío,
cuán rápido crece la fila oscura,
cuán rápido las velas agotadas se multiplican.

 

C.P. Cavafis – 1899

 

 

 

 

“Poemas canónicos” – 1895-1915 Recogido en C.P. Cavafis –

Poesía Completa Traducción de Juan Manuel Macías Ed. Pre-Textos 2015

trianarts.com

 

 

 

 

 


 

 

 

 

Deja un comentario